Praten met lotgenoten
- Details
- Category: Jezelf leiden
- Created on 02 September 2011
Ken je dat gevoel? Door een niet nader te noemen (reeks) gebeurtenis raak je geïnspireerd, vind je boeiende artikelen en mooie blogs van mooie mensen.
En dan is het weer maandag en ga je weer aan de slag. Nog steeds vol van alles wat je vindt en leert. Dus je praat erover met je collega's. En zo af en toe maak je een bijzondere verbinding. Mensen die ook hun hoofd uit het raam hebben gestoken en zich laten inspireren.
Helaas is het vaker zo dat mensen zich afvragen hoe je in hemelsnaam tijd hebt voor al dat gedoe. En of je niet gewoon aan het werk moet. Terwijl het voor mij op dat moment al een onlosmakelijk deel van mijn werk is geworden.
De wereld raast voort; ja dat zou mijn oma ook gezegd kunnen hebben, maar op dit moment is het toevallig echt zo. En de organisatie waar ik deel van uitmaak heeft geen idee. De organisatie waar ik deel van uit maak denkt nog dat het altijd blijft als toen. Wanneer dat dan ook was.
En op dat soort momenten zijn de eerder genoemde bijzondere verbindingen heel waardevol. Even stoom afblazen over 1.0 collega's en 1.0 ontmoetingen met een 3.0 collega.
Ik heb ook gedacht aan van gedachten wisselen met een outsider. Iemand die niet op de hoogte is van mijn organisatie of de cultuur, maar die wel snapt hoe dat werkt. Hoe dynamiek, politiek en ego strijd werkt. En iemand die ook met zijn / haar hoofd uit het raam hangt; helemaal op de hoogte van de voorbij razende wereld.
Maar dan mis ik iets en dat kan zijn omdat ik niet goed kijk, natuurlijk. Via "mijn" kanalen naar de wereld vind ik zelfstandigen of coaches. Of kijk ik echt niet goed? Ik zoek namelijk geen coach; het gaat prima dank je. Ik zoek ook geen zelfstandige.
Ik zoek mensen die ook een heleboel 1.0 collega's hebben, daar prima mee samenwerken en er soms knettergek van worden. En hoe ze daar dan me omgaan. Daar ben ik benieuwd naar! Hoe pak je een gesprek aan met een Executive die internet een gedoe vindt? Hoe treedt je een groep cynische collega's tegemoet die echt denken dat je beter aan het werk kunt gaan?
Er is zoveel te bespreken! Alles rondom web3.0, leiderschap, Rijnlands versus Angelsaksisch, war on talent, diversiteit...... You name it!
Waar zijn jullie?
Er zit een heel mooie paradox in jouw verhaal. Ik houd erg van paradoxen omdat het denken en dus het leven spannend maken. Om maar te beginnen met "hoe 3.0 is het praten met LOTGENOTEN over het contact met 1.0-ers". Heb je als 3.0 lotgenoten of vorm je gewoon de voorhoede en hoort er een achterhoede en een heel peloton bij de voorhoede.
Natuurlijk het is zwaar om voorhoede te zijn, jij vangt de wind, je bent wegbereider, kwartiermaker etc. Maar jij het ook het vergezicht het nog ongerepte voor je. Het is soms zwaar, maar je geniet ook, je voelt de drang, de positieve energie, de drive het kippenvel gevoel.
Dat jaloersmakende gevoel is niet te delen met de achterhoede, met sommige mensen in het peloton wel, want die hebben wellicht de potentie / ambitie om tot de kopgroep te gaan behoren en soms heb je mensen die zo maar uit het niets meefietsen en wellicht zelf in een rotvaart voorbij fietsen.
De kunst is denk vooral om niet te veel energie weg te laten lekken en gewoon met de voorhoede voorhoede te blijven, te kijken of je elkaar een beetje afwisselend uit de wind kunt houden en gewoon voor de lol een een tussensprintje kunt doen om te genieten van de energie die je hebt en van wat het je oplevert om voorhoede te zijn. De achterhoede biedt je de achtergrond om voorhoede te kunnen zijn wees ze daar dankbaar voor. De grap is dat zij er weinig voor hoeven te doen om dat te zijn, dus zij kunnen jou de achtergrond eeuwig blijven bieden
groet Joop kools
Hoe fijn is het om te weten dat er lotgenoten zijn.
En het is helemaal leuk om te lezen dat Lerende Leiders een bijdrage levert aan jullie inspiratie! Stay tuned, more to come!
Lindsie
Om de 3.0 ontmoetingen buiten het werk in te zetten in de organisatie. En om te zien dat 1.0 soms al opschuift richting 1.2 en daar dan ook blij van te worden. Elk stapje is er 1. Voor mezelf geldt dat ik af en toe dit soort fora, twitter en andere informatie, ontmoetingen en verbindingen nodig heb om energie te krijgen en te houden. Om de vooruitgangen, die er echt wel zijn, te blijven zien. Om niet alle energie te laten 'weglekken'.
Voor organisaties vind ik het een gemiste kans om 3.0 mensen weinig te stimuleren, te motiveren en ernaar te luisteren. Zo jammer, dan toch maar zelf die energie erin stoppen zodat kleine veranderingen zichtbaar worden.
Wil even de link maken tussen wat Lindsie heel herkenbaar beschrijft en naar mensen die b.v. een traumatische ervaring hebben meegemaakt, die weer aan de slag gaan na b.v. langdurig ziekteverzuim. Die terugkomen in de “1.0” wereld en wellicht denken: “is dit nou werkelijk zo belangrijk allemaal?” Ook zij komen dus in aanraking met collega’s “1.0”
Wil even de stap maken van deze medewerkers naar jou als leidinggevende hiervan: hoe ga jij hiermee om, welke aandacht geef jij dit? Wat doet dit met jou en wat doe jij hiermee? Ga je dit uit de weg omdat het spannend is? Ga je dit uit de weg omdat dit iets is wat jij zelf nooit hoopt mee te maken? Verwacht je van je team dat ze er onderling wel uitkomen en heb je daar ook goede argumenten (lees: excuses) voor? Ga je er vanuit dat dit zich zelf wel weer oplost?
Of…. Leidinggevenden: waar zijn jullie?
